HISTORIA WYSPY SOBIESZEWSKIEJ

Historia powstania Wyspy Sobieszewskiej jest związana z Wisłą i procesami zachodzącymi w jej delcie. Do 1840 roku główne ujście rzeki znajdowało się w Gdańsku. Jednak w nocy z 31 stycznia na 1 lutego 1840 nastąpiła katastrofa. Potężny zator lodowy spowodował zablokowanie odpływu wód wiślanych, które wezbrawszy do niespotykanych rozmiarów runęły w kierunku Bałtyku, przerywając Mierzeję Wiślaną w okolicach Górek Wschodnich. W ten sposób powstała bardzo trafnie nazwana przez Wincentego Pola – Wisła Śmiała. Swój ostateczny kształt Wyspa uzyskała po 1895 roku, kiedy w celu rozwiązania problemu powodzi na Żuławach, na przedłużeniu Leniwki przekopano kanał o długości 7,1 km, nazwany Przekopem Wisły. W ten sposób Wisła otrzymała nowe, główne ujście, natomiast zachodnia część półwyspu stała się wyspą, nazwaną później Sobieszewską.

Na terenie Wyspy odnaleziono ślady osadnictwa z okresu neolitycznego. W XIV i XV wieku przez teren Wyspy przechodził trakt łączący Gdańsk z Królewcem, a przy nim dwie duże karczmy, przy których zaczęły tworzyć się duże osady, w tym Bohnsack - późniejsze Sobieszewo. Na przełomie XVIII i XIX wieku w okolicy brzegu morskiego wystawiono nadbrzeżny pawilon wypoczynkowy obsługujący coraz liczniejszych kuracjuszy. Znajdowało się tam również kąpielisko. Nieco później, w 1906 roku, zbudowano nad Wisłą Dom Kuracyjny według projektu W. Helda. W latach 1933-1945 w Orlu (niem. Weidel) przy ul. Lazurowej 4, zlokalizowana była tzw. "Forsterówka", rezydencja gaulaitera i obergruppenführera SS Alberta Forstera, określanego mianem "Kata Pomorza".

Po zakończeniu działań wojennych 10 czerwca 1945 r. została utworzona na wyspie gmina samorządowa w Śpiewowie, później Świbnie (dawnym Schiewenhorst). Siedzibą władz był jednak Bąsak, późniejsze Sobieszewo. Z dniem 1 grudnia 1973 r. nastąpiło rozszerzenie granic miasta Gdańska. Całą Wyspę Sobieszewską dołączono do Gdańska.